Hij wordt om mijn nek gehangen en ik breek…
Een medaille, een stuk metaal en toch voelt juist deze zo waardevol. Het is zoveel meer dan een medaille. Ik breek en ik huil…

Deze week was zo bijzonder en intens. Alleen weg terwijl mijn leven als zo’n chaos voelt.
Terwijl ik me zo’n chaos voel. Er is zoveel paniek en zoveel angst. Zoveel niet meer willen. Zoveel niet meer weten hoe nu verder.
Dissociaties, triggers en afhankelijkheid voelen. Mijn lijf dat het zo zwaar heeft en ik het liefste uit zet.
Dan ga ik alleen op reis. Op een reis waar ik niemand echt ken. Een mega sprong het onbekende in.
Nooit eerder ging ik op wintersport en nooit eerder ben ik alleen met rolstoel op reis geweest.

De bus in, kennismaken met zoveel mensen, de lange reis.
En dan zie ik bergen, sneeuw en zon… Ik mag dit avontuur echt aangaan. Mag dit echt beleven.
Ik ga op reis en ik neem mee……… Mezelf

Een warm bad ontvangt me. Lieve mensen, fijne sfeer, toffe goodiebag en zoveel energie…

De volgende dag ga ik in de gondel naar boven. Voor het eerst echt de bergen in.
Het uitzicht is echt geweldig en wat is het hoog, wat kijk ik ver en wat is het hoog!
Ik mag dit meemaken.

Ik maak kennis met Ferry en Nienke, onze skidocenten.
Ik maak kennis met mijn buddy Maarten met wie ik dit avontuur samen mag gaan beleven. Ik met kennis met zoveel deelnemers en vrijwilligers. Vervolgens neem ik na een vlotte transfer plaats in mijn zitski.

Afhankelijkheid versus zelfstandigheid
Als ik in mijn zitski zit voel ik de afhankelijkheid. Ik heb geen handen vrij. Moet met de armski’s mezelf in evenwicht houden. De buddy’s zijn mobiel en zelfstandig. Alles voelt nieuw…
Ik absorbeer het. Het is zoveel…
De berg op is magisch. De pannenkoekenlift doet er lang over en het is zo stil. De bergen zijn reusachtig. Ik voel me nietig.
Bovenop de berg is het uitzicht waanzinnig. We spelen met de sneeuw, met de snelheid en met de bochten. Zonlicht verwarmd me. Ik voel me vrij. Ik mag dit echt beleven…

De dagen op de berg zijn echt prachtig. Ik hervind mijn kracht en voel doorzettingsvermogen om echt iets te bereiken. Ik voel mezelf keer op keer vallen maar ik kom ook weer overeind. Hier heb ik hulp voor nodig in de zitski maar dat is echt ok. Ik vertrouw Maarten, kan de hulp accepteren en ik durf ook te vallen.

Ik wordt uitgedaagd om voor mezelf op te komen en mijn wensen en grenzen aan te geven als ze na dat 2 de buddy’s willen ruilen. Ik durf mezelf uit te spreken. Er wordt geluisterd en ik blijf gekoppeld met Maarten.

Dan staan Ferry en Maarten op een moment meters van mij af en ze laten het mij alleen doen. Volgens de mannen kan ik het maar nu Maarten niet dichtbij is durf ik het plotseling niet meer. Ik mis het vertrouwen zo in mezelf en in mijn eigen lijf. Ik lach mijn tranen weg. Het lukt me gewoon niet.

En dan op dag drie na vaak vallen durf ik het aan. Ik leg sommige afstanden alleen af. Ik voel het vertrouwen komen. Ik voel in mijn lijf wat ik moet doen en ik durf te verbinden. De tranen stromen over mijn wangen. Zo kwetsbaar maar dit is zo bijzonder. Ik durf echt te verbinden met mezelf en met mijn lijf!

Mijn lijf is op in de pauze die volgt. Ik twijfel of ik naar mijn lijf zou luisteren. Ga ik stoppen voor deze dag? Als de dystonie in mijn arm knalt en deze helemaal verkrampt is het duidelijk. Luisteren naar het fluisteren van mijn lijf voordat het nog meer gaat gillen. Het voelt ok om te luisteren, om respect te hebben voor mijn lijf en om morgen extra te kunnen genieten.
Ik ben boos op mijn lijf en op ziek zijn maar ik kan er ook rust mee hebben dat ik luister en daardoor kan ik voor mijn lijf zorgen.

Met Anneke die ook in de middagpauze gestopt is ga ik rusten en vervolgens eten we een taartje in het dorp. We vieren dat we luisteren en voor onszelf zorgen. Wat dapper dat ik deze stap durfde te nemen en echt luister.

De laatste dag
WOW
Zoveel afdalingen.
Zoveel alleen doen
Zo zelfstandig
WOW

Deze week sprong ik ook in de Big Air Jump met zitski en al… Met de mentelity-vlag in mijn armen door een scheve landing kwam ik in de grote zak terecht. Zelf de vlaggetjes ophangen om van het leven een feestje te maken neem ik wel heel erg letterlijk.

De laatste dag
De bubbel
Zoveel fijne mensen
Het voelen van controle
Het voelen van mijn eigen kracht
De laatste dag op de berg
De laatste val
De laatste zelfstandige afdaling
Laatste toffe bocht
Laatste keer keihard
Laatste boks met Maarten
Laatste “ik kan dit echt” gevoel
Wat neem ik veel mee van deze reis
De mooie mensen, Anneke mijn lieve kamergenoot, Maarten die mij zo gesteund heeft iedere afdaling weer. Met zitskien maar onbewust met zoveel meer dan dat.
De eerste keer bergen, eerste keer alleen weg op vakantie met rolstoel, eerste keer wintersport, eerste afdalingen… De vele vele vele mooie gesprekken en verhalen.

Ik vond een stuk van mijn kracht terug
De kracht die echt wel in mij zat om uitdagingen aan te gaan. Om door te gaan waar andere misschien wel zouden stoppen. Weer verbinden met mezelf en zelfs met mijn lijf.
Een stuk zelfliefde, zo bijzonder…

De medaille
Zoveel meer dan een stuk metaal!